กลอนสุภาพ (ดูละครแล้วย้อนดูตัว)

ดูละครแล้วย้อนดูตัว

ดังสายสร้อยเรียงร้อยเป็นพลอยไหม

ผูกมัดใจชักนำให้ไปตามเเสง

พลันแสงนั้นเป็นเเสงเพลิงเเสงรุนเเรง

มันแอบเเฝงอยู่ในใจไทยเรื่อยมา

สื่อเล็กๆเเต่ส่งผลอันใหญ่ยิ่ง

ดั่งฝูงปลิงเกาะสนิทติดจักษา

ทำให้คนหลงมัวเมาในกามา

แลภาษาวิบัติดั่งน้ำซัดไป

เพียงละครไม่กี่ตอนก็เลือนจาก

แต่ได้ฝากรอยจารึกผนึกให้

เหมือนเข็มทองกรองพิษกรีดในใจ

โอ้คนไทยต่างเห็นดีให้กรีดเอย